Ah, Half-Life: het enige game-universum waar niemand ooit een slecht woord voor lijkt te hebben. En het is geen verrassing, met betere stemacteurs, een beter plot, betere graphics en game-engine, en betere gameplay dan elke andere first-person shooter in de geschiedenis van de wereld. Dus om te zeggen dat het nieuwe uitje meer van hetzelfde is, is minder een vernietigende uitspraak dan het zou kunnen zijn. Maar het blijft een vernietigende uitspraak.
hoe weet je wie je instagram stalkt
Omdat Episode One overal een grappige vis is. Het is niet echt een missiepakket en zeker geen geheel nieuwe game. Het is niet eens een aflevering één in de prequel-zin van Star Wars die je zou verwachten. De beste manier om het te beschrijven is gewoon als een uitbreidingspakket. Het plaatst je terug in de actie vanaf het precieze moment waarop Half-Life 2 ophield, en je gaat vanaf dat moment verder. De reden voor het Episode One-label is dat dit de eerste is van verschillende uitbreidingsafleveringen die worden uitgebracht die het verhaal voortzetten. Valve zelf beschrijft de game als een avontuur van vier tot zes uur met meer dichtheid en detail dan niet-episodische releases. Dat wil zeggen dat er veel vrij snel gebeurt en dan is het ineens voorbij.
Hoewel een nieuwe aflevering goed is vanuit het oogpunt van voortzetting van het verhaal, is het eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Er zijn geen nieuwe wapens, geen nieuwe instellingen, niets nieuws behalve een gemener type zombie. Meestal vecht je je een weg heen en weer door dezelfde oude straten en riolen van City 17. Eerst, in een poging om te voorkomen dat de Citadel gaat knallen en de inwoners van de stad meeneemt, en dan in een poging eraan te ontsnappen voordat het echt knalt. Het duurt niet lang voordat je serieuze gameplay-dej vu ervaart als een van die vervelende Combine gunships verschijnt en je begint rond te rennen met de raketwerper die toevallig op de grond lag, door die bekende duck-fire-run te gaan -herlaadsequentie die je voor het eerst hebt ervaren in de vuurtoren aan de kust. Er zijn een of twee coole decorstukken met de robothond van Alyx, maar geen enkele op de epische schaal van die in de volledige game, en geen van de adempauzes die contrasteren met de actiescènes.
Positieve punten? Nou, het is mooier, met volledige HDR (high dynamic range) graphics als je de hardware hebt. De andere grote vooruitgang is dat Alyx, knappe jongen die ze is, je bijna de hele aflevering vergezelt. Er zijn meer leuke oneliners, wat geflirt en de back-up die voortkomt uit haar vuursteun. Maar dat heeft ook een keerzijde: ze is niet helemaal onoverwinnelijk, maar is ondanks haar spijkerbroek toch irritant immuun voor zombies, kopkrabben en spinnen. Dezelfde monsters hebben de platte toon van je beschermende gevarenpak in je oren voordat je kunt schreeuwen, ga uit mijn WEG, jij stomme koe!. Oh, en haar munitie raakt nooit op. Het verbreekt het gevoel van onderdompeling en veel van de spanning verandert in ergernis.
Vergeleken met die van Opposing Force, het originele Half-Life-missiepakket, waarin je vanuit een heel ander gezichtspunt speelde, laat Episode One veel te wensen over. Het is kort, het is een beetje saai en je hebt het allemaal al eens gezien. Speel het als je een grote fan bent, doe geen moeite als je dat niet bent. Rol op aflevering twee.
