Er zijn tal van recensies en artikelen over wat maaktDoomgeweldig. Sommigen zijn enthousiast over de brutaliteit van baasgevechten of de snelheid van het spel, terwijl anderen zich concentreren op hoe id een gevoel van vreugde heeft gebracht aan een anonieme, stille hoofdrolspeler. Maar niemand heeft het over wat echt maaktDoomsuper, vergeleken met zijn rivalen.
Zie gerelateerd Van Dark Souls tot Manifold Garden: hoe games verhalen vertellen door middel van architectuur Hoe games zoals The Walking Dead ons veranderen in fauteuilfilosofen Voor mij de echte vreugde van
Er is een reden waarom Halo , Plicht , Slagveld en andere schutters doen geen moeite met kaartoverzichten. In plaats van te proberen je vrij te laten lopen, zijn het lineaire verhalen waarin de nadruk ligt op het voortsjokken door een onophoudelijke golf van vijanden. Doom , aan de andere kant, geniet ervan om je de omgeving te laten verkennen. Het is misschien nog steeds een lineair avontuur, maar hier gaat het juist om vooruit te gaan (iets dat extreem snel gebeurt in Doom ) wordt beloond met een extra stuk kaart dat voor je wordt gelegd in je leveloverzicht.
Het feit dat id een volledig 3D, zoombare kaart in Google Earth-stijl bevatte, spreekt boekdelen over het belang ervan. Het had niets meer kunnen zijn dan een statische, platte plattegrond die je ontgrendelde toen je de mist van de oorlog opruimde of kaartgegevens oppikte. In plaats daarvan worden kaartdataterminals gezien als een beloning om uit te zoeken. Deze puzzelachtige ruimtes verleiden je door doodlopende wegen en door gesloten deuren en bieden een glimp van geheime kamers.
Door elke centimeter van een level lopen is net zo belangrijk als elke vleugje demon opruimen. Misschien kun je je een weg banen door een zwerm van Imps of delen van Revenants, maar zonder je kaart te gebruiken om de laatste stukjes ruimte te verzamelen, zul je geen wapen of Praetor-upgradetokens vinden, of zelfs de verleidelijk briljante klassieker. Doom niveaus verborgen in elke fase.
De uitgestrekte nietsheid die een nieuw kaartscherm is, wordt een uitnodiging om het onbekende te verkennen
Doom De grootste geheimen zijn afhankelijk van het optimaal benutten van de kaartviewer. Als je een deel van de kaart leegmaakt, zie je misschien nog een klein beetje verborgen, waardoor je geest in een versnelling moet schakelen en uitzoeken hoe je er het beste kunt komen. Het is een game in een game en als je de mogelijkheid ontgrendelt om geheimen op de kaart te zien terwijl je ze nadert, wordt de uitgestrekte nietsheid die een nieuw kaartscherm is, een uitnodiging om het onbekende te verkennen.
Een voordeel van Doom De progressie op niveau, ten opzichte van die van een open wereld, is dat je weet dat elk gebied dat schijnbaar verboden terrein is, daadwerkelijk kan worden bereikt. Bij games in open wereld en metroidvania-stijl ren je heen en weer met verbeterde vaardigheden of tools om je te helpen toegang te krijgen tot verborgen gebieden of geheimen; Doom doet niet. In Doom , met een beetje geduld en goed kaartlezen, zul je je weg kunnen vinden naar de verborgen ruimtes.
Door dit, Doom slaagt erin je ertoe aan te zetten harder te zoeken in de diepten van elk niveau. Hoewel dit niet verandert Doom in een loopsimulator, het zorgt er wel voor dat het spel van ID niet alleen maar over het neerschieten van monsters gaat. Dankzij de toevoeging van een kaart,Doomgaat net zo goed - zo niet meer - over het verkennen van de verlaten en vernietigde Mars-faciliteit als over het stoppen van de invasie van demonen.
hoe iedereen aan een slap kanaal toe te voegen
Een mooi aspect van Doom De kaartviewer is dat het bijna een geheim op zich is. Tenzij je weet dat je het regelmatig moet controleren en op je omgeving moet letten op verborgen geheimen, kun je vrij gemakkelijk over het hoofd zien hoe cruciaal het is om het ware beest dat is te ontdekken. Doom 'S campagne. Zonder dit zou je die verborgen kamer, verkapte richel of klassieke podiumopening nooit zien.
ZonderDoomAls kaartviewer ervaar je niet echtDoom
Zonder Doom Als kaartviewer ervaar je Doom niet echt. Je rent gewoon door gangen en schiet hellbeasts, je verzet je tegen alle aanwijzingen die ID je geeft om je dieper in zijn systemen en mechanica te drijven. Het is bijna alsof je speeltMetroidzonder ooit de moeite te nemen om te controleren waar u naar terug moet.
Zeggen Doom is zoiets als een metroidvania-titel is verkeerd - het heeft niet de grootte, schaal of reikwijdte om er een te zijn - maar het is duidelijk dat id werkt aan Woede en een meer open wereld is naar beneden gesijpeld Doom . TerwijlDoomherdefinieert niet het genre dat het in 1993 heeft helpen definiëren, het is geweldig om te zien dat id ideeën inbrengt in een genre dat in de loop van de tijd oud is geworden. ik hoop dat Doom Door het succes van de game neemt het onderzoek in shooters weer toe en worden meer ontwikkelaars aangemoedigd om de norm uit te dagen.
Dus hier is voor jou,Doom,omdat ik niet alleen verliefd werd op het neerschieten van monsters in het gezicht, maar ook omdat ik het idee weer aanwakkerde dat schutters kunnen verrassen.
