Met het nieuws dat FIFA 18 de terugkeer van The Journey zal zien, leek het een goed moment om mijn ervaring met seizoen één opnieuw te bekijken. Helaas zal het volgende seizoen het verhaal van Alex Hunter voortzetten — wat prima is, maar verraadt een zeker gebrek aan creatief denken. Dit is mijn mening over wat ze goed hebben gedaan en wat ze hadden moeten doen met FIFA 18:
Voordat ik fulltime in dienst was om woorden in het openbaar te schrijven, waren de meeste van mijn woorden niet bedoeld voor publieke consumptie. Die woorden zijn geschreven voor artiesten en programmeurs als gameproducent: ik was in de twintig en werkte vijf jaar aan Flash-games.
Hoewel het een miljoen mijl verwijderd was van de broeikasproductie van de productie van AAA-consolegames (games werden meestal gemaakt door 1-3 mensen en de gemiddelde kosten lagen in de duizenden ponden), betekende dit dat ik een tijdje niet kon kijken bij een spel zonder te puzzelen op de talloze bewegende delen die het mogelijk maakten. Ik heb de hele weg gespeeldDuke Nukem Forever, niet uit enige vorm van enthousiasme voor de gameplay, maar pure nieuwsgierigheid naar hoe een game met zo'n moeilijke ontwikkelingsgeschiedenis mogelijk bij elkaar kunnen houden.
hoe de kleur van de taakbalk te veranderen
Ik had al een tijdje niet meer aan gameproductie gedacht, maar deze gedachten zijn onverwachts weer opgedoken dankzijFIFA17.In het bijzonder de verhaalmodus:De reis. Ik zie in dat juweeltje dezelfde beperkingen waar ik jarenlang tegen werkte, en het is verheugend om te zien dat uitgevers met ontwikkelingsbudgetten van zeven cijfers hun hoofd tegen dezelfde plafonds stoten als degenen onder ons die onder druk stonden om nooit vijf cijfers te breken.
Het is verheugend om te zien dat uitgevers met ontwikkelingsbudgetten van zeven cijfers hun hoofd tegen dezelfde plafonds stoten als degenen onder ons die onder druk stonden om nooit vijf cijfers te breken
Laat me een stapje terug doen. Ik was de producent van games op een website genaamdMousebreaker, dat gespecialiseerd is in Flash-voetbalspellen. Een van onze grootste hits was een spel genaamdJumpers voor doelpalen(JFGP), een spel waarin je de rol van een voetballer op je neemt en probeert om grotere en betere clubs te bereiken gedurende je tienjarige carrière. Ik nam productietaken op me voor de derde , vierde en vijfde games in de serie, evenals de nostalgische spin-off uit de jaren negentig (in-game nieuws kwam via teletekst). Ik hield toezicht op de introductie van buitenlandse competities (via een microtransactie, natch), training, omgang met agenten, internationale oproepen, willekeurige evenementen en een hele reeks voetbalwoordspelingen elke keer dat je de in-game bioscoop (Three Men en een beetje Baby was een bijzonder hoogtepunt).
Wat allemaal opmerkelijk veel lijkt opFIFA 17'sThe Journey, zij het zonder de beperkingen van een gratis Flash-game die vastzit in een webbrowser, en met een volledig gerealiseerde voetbal-engine eromheen. Petje af voor EA voor het toevoegen van deze modus, terwijl ze hadden kunnen vasthouden aan hun beproefde reguliere formule om geld te verdienen, maar ik kan je vertellen uit het consistente enthousiasme vanJFGPs’ fans (wanneer isJFGP 4eruit komen? elke week) dat zo'n dosis escapisme een gegarandeerde homerun was - met het risico mijn sportieve metaforen te vermengen (we hadden ook een honkbalserie, maar die was nooit zo populair).
De modus werd uiteindelijk ongemakkelijk vastgehouden tussen de spanning om je verhaal te maken, terwijl je stijf dwong om op de rails te blijven totdat je het einde bereikte dat het al die tijd voor je had gepland
ik heb voltooidDe reisdit weekend, en heb er voor het grootste deel van genoten. Het was soms nogal bot geschreven (de verhaallijn was zo duidelijk aangegeven dat eventuele komende wendingen vanuit de ruimte zichtbaar waren), maar mijn grootste ergernis was dat de modus zo geobsedeerd was om je naar het vooraf geschreven laatste hoofdstuk te krijgen, het zou niet laat je je eigen sprookjesmomenten creëren. Het had zeker dieptepunten, maar het waren slechts dieptepunten op dezelfde manier waarop Disney-films waarschuwen voor licht gevaar in de kijkcijfers: milde turbulentie op weg naar de gegarandeerde happy end-uitbetaling. De modus werd uiteindelijk ongemakkelijk vastgehouden tussen de spanning om je verhaal te maken, terwijl je streng werd gedwongen om op de rails te blijven totdat je het einde bereikte dat het al die tijd voor je had gepland.
hoe oud is mijn computer hp
[Spoilers volgen hier in. Als je nog steeds speeltFIFA 17: De reis, het is waarschijnlijk het beste om later terug te komen.]
Dit is in een notendop de verhaallijn. Je speelt Alex Hunter, een bekwame jonge voetballer met een beroemde voetballende grootvader (wie zegt dat vriendjespolitiek niet helpt?) die samen met zijn levenslange vriend Gareth Walker de Premiership binnendringt. Je komt terecht in dezelfde club als hij, waarna hij jou vervangt en steeds afstandelijker en arroganter wordt, terwijl Harry Kane hardhandig wordt opgeroepen om ongeveer 15 woorden monotone dialoog te telefoneren. Na een beperkt aantal vervangende optredens, word je uitgeleend aan een topkampioenschapsclub en vind je je weg, terwijl je de beste wordt van je voormalige aartsvijand. Je wordt teruggeroepen wanneer Gareth de club verlaat en zich bij je aartsrivalen voegt. Je begint heel goed te spelen en komt uiteindelijk tegenover hem te staan in de FA Cup-finale, terwijl hij je constant kwaad maakt. De verhaalmodus eindigt abrupt met een oproep in Engeland.
Hier is het ding: MIJN Alex Hunter zou niet terug zijn gegaan naar Watford na zijn uitleenperiode. Hij hield van het leven in Newcastle en wilde de verhuizing permanent maken. MIJN Alex Hunter eindigde ook aan de verliezende kant van de halve finale van de FA Cup, maar de game vond dat niet leuk, en gaf me in wezen een Game Over, probeer het opnieuw. MIJN Alex Hunter was verbijsterd toen Gareth hem een bottelaar noemde omdat hij Watford niet naar de Premiership-titel (!) had geleid, hoewel zijn Arsenal-team slechts één plaats boven ons eindigde als vijfde. Kortom, realisme is verdoemd - de game wil een feelgood-verhaal vertellen, terwijl de echte magie van voetbal is hoe deze momenten niet zijn gescript: ze gebeuren gewoon op natuurlijke wijze gedurende de 38 wedstrijden van een seizoen. En soms zijn de beste momenten niet te winnen: ze zijn wanneer je nipt verliest, maar jezelf oppakt om het de volgende keer opnieuw te proberen. De Journey houdt niet van dat soort levenslessen. Van er wat meer over lezen , lijkt het erop dat het verhaal zo rigide is dat je in bruikleen wordt gegeven, zelfs als je elke game heel veel goals maakt.
Maar in mijn klachten hoor ik dezelfde echo's van wat ik vroeger hoorde van fans vanJFGP. Altijd meer willen hebben, niet helemaal beseffend hoe groot de omvang was van wat er werd bereikt en hoeveel technisch wonder het was gezien de beperkingen die ermee gemoeid waren. In dit geval, denk je, zijn de beperkingen niet technisch, maar politiek: een bedrijf dat terughoudend is om te veel uit te geven aan een dure nieuwe modus toen de beproefde formule de eerste keer perfect verkocht.
De beperkingen zijn niet technisch, maar politiek: een bedrijf dat terughoudend is om te veel uit te geven aan een dure nieuwe modus toen de beproefde formule de eerste keer perfect verkocht
Om die kleine fanboy in mij even de vrije loop te laten, hoop ik van harte dat dit niet eenmalig is, en ze bouwen hierop voort: ook al is het als een toekomstige DLC. Er zijn een miljoen potentiële verhalen van voetballers te vertellen, van de gezel die van club naar club stuitert, tot de verbleekte prof die zijn laatste uitje krijgt voordat hij zijn schoenen ophangt. Van werkpaarden in het midden tot snelle supersubvleugelspelers. Ik wil dat EA al deze verhalen vertelt, maar - en het is een grote maar - ik wil dat ze gewoon het raamwerk bouwen en de fijnere details aan de fans overlaten. Ze kennen het verhaal dat ze willen zien, en de one-size-fits-all benadering van titels en glories is niet voor iedereen. Geloof me, ik weet wat ik spreek: dat zeg ik als een die-hard Derby County-fan.
Zie gerelateerd Battlefield 1 en de problemen van het maken van een game uit de Eerste Wereldoorlog Grand Theft Auto en het airbrushen van de geschiedenis Hoe games als The Walking Dead ons veranderen in fauteuilfilosofen
heb je internet nodig om chromecast te gebruiken?
MetJumpers voor doelpalen, dit soort maak je eigen verhaal was wat we uiteindelijk deden, en het werkte goed. Mensen hebben de fantasie om de gaten zelf op te vullen. Natuurlijk hadden we in ieder geval de limieten van Flash bereikt tegen de laatste game waaraan ik werkte, en het toevoegen van het niveau van verhaalscripts dat te zien is inFIFAzou gewoon onmogelijk zijn. We moesten zelfs een paar slimme trucs gebruiken om de bestandsgrootte van opgeslagen games laag te houden, omdat de game te veel deed voor de browser.
Op consoles zijn voetbalgames echter al jaren aan het watertrappelen. Als je eenmaal het veld en de spelregels hebt gesimuleerd, wat kun je dan nog meer doen dat geen nieuwe laag window dressing is? Een echt open verhaalmodus is de volgende grens, maar de schrijvers moeten loslaten. Ik hoop alleen dat degenen met hun handen aan de portemonnee ervoor kiezen om hen de kans te geven, wetende dat de serie hoe dan ook geld zal blijven drukken.
